1. விதி ராஜீவ் மதி பிரபாகரன்

 

புலன்களால் அறியப்படும் அத்தனை விசயங்களையும் நமக்கு விஞ்ஞானம் உணர்த்துகிறது. விஞ்ஞானத்தைப் பொறுத்த வரையில் இறுதி முடிவு என்பதைத் தீர்மானமாய் காட்டி விடும். இல்லையென்றால் அதைக் குறித்து எவரும் கவலைப்படுவதில்லை. அடுத்த ஆராய்ச்சிக்கு அவர்கள் நகர்ந்து விடுவார்கள்.

காரணம் கிடைக்கும் முடிவு முக்கியம். வெகுஜனம் ஏற்றுக்கொள்வது அதைவிட முக்கியம்.

வளர்ந்த வளரும் விஞ்ஞானத்தின் அடிப்படையே இது தான். விஞ்ஞானத்தால் முகம் தெரியாமலே நீங்களும் நானும் உறவாட முடிகின்றது. மெய்ஞானத்தின் பாதை என்பது முற்றிலும் வேறானது. முடிந்தவரைக்கும் அன்பை எண்ணங்களால் கடத்த முடியும். அன்பு சூழ் உலகம் என்பதை நாம் உள்ளுற உணர்ந்தால் மட்டுமே உணர முடியும்.

எதனையும் அறிவால் பார்த்து ஒவ்வொன்றையும் உணராமல் உளற முடியும். உருக்குலைக்குவும் நம்மால் முடியும். வாழ்க்கையில் பாதிப்பு என்பது சோதனைகள் வந்தால் மட்டுமே தெரியும். அதன் பாதிப்புகள் நமக்கு உணர்த்தும். உணர்ந்தவர்கள் அனுபவசாலிகள். வாழும் வரைக்கும் உணராதவர்கள் தான் மட்டுமல்லாது தங்களின் தலைமுறைகளையும் மனதின் வலிமையை, சக்தியை உணராதவர்களாக மாற்றி விடுகின்றனர்.

மேலை நாடுகளுக்கும் இந்தியாவிற்கும் உள்ள வேறுபாடு என்பதே இங்கிருந்து தான் தொடங்குகிறது. புலன்களுக்கு அப்பாற்பட்ட விசயங்களில் கவனம் செலுத்தியவர்கள் இந்தியாவில் தான் அதிகம்.

பல்லாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னாலே இந்தியாவில் உருவான கலாச்சாரம் என்பது மேற்கித்திய நாடுகள் ஒவ்வொன்றும் உருவாவதற்கும் முன்னாலே உருவானது. இந்தியா ஒவ்வொன்றிலும் உச்சத்தில் இருந்து. பொருளாதாரத்தில், கலைகளில், பண்பாட்டில், நாகரிகத்தில் மேம்பட்டு இருந்தார்கள்.

படையெடுப்புகளும், போர் என்ற பெயரில் இந்தியாவை ஆதிக்கம் செலுத்தி இங்கிருந்து திருடிச் சென்ற செல்வங்களால் மட்டுமே இன்றைய ஒவ்வொரு மேலைநாடுகளும் வளர்ந்த நாடுகளாக இன்று மாறி உள்ளது.

மேலை கலாச்சாரத்தின் தொடக்கமென்பது ஒன்று எண்ணங்களை இங்கிருந்து கடன் பெற்று இருப்பார்கள் அல்லது வந்து கற்று இருப்பார்கள். ஆனால் இன்று மொத்தமாக மாறியுள்ளது. தனிப்பட்ட கொள்கையாக இருந்தாலும், தொழில் ரீதியான சிந்தனைகளாக இருந்தாலும் மேற்கத்திய நாடுகளில் இருந்து இந்தியாவிற்கு வந்தால் மட்டுமே மரியாதை என்கிற ரீதியில் அடிமை மனோபாவத்தில் நம் சிந்தனைகள் மாறியுள்ளது.

பாரதப் பண்பாட்டை வைத்து இந்த நாட்டை ஆன்மிக நாடு என்று அழைத்தார்கள். உணர்ந்தவர்களை ரிஷிகள், ஞானிகள், முனிவர்கள்,யோகிகள், சித்தர்கள் என்று பல்வேறு பெயர்களில் அழைக்கப்பட்டனர். அவர்களால் உலகிற்கு உணர்த்தப்பட்ட அத்தனை விசயங்களும் நவீன கால விஞ்ஞானத்திற்குச் சம்மந்தம் இல்லாதது.

விஞ்ஞானம் என்பது மனிதனின் புறவாழ்க்கையைப் பற்றி யோசிக்கின்றது. மெய்ஞானம் என்பது மனிதர்களின் அக வாழ்க்கையைப் பற்றி கற்றுக் கொடுக்கின்றது.

இந்தியாவில் உருவான ஒவ்வொரு தத்துவங்களும் முதலில் உன்னை நீ உணர் என்பதாகத்தான் இருக்கிறது.

ஒவ்வொரு காலகட்டத்திலும் இடைச்செருகல் உருவாகி இன்று ஒவ்வொருவரும் நான் கடவுள். நானே கடவுள் என்று வேடம் போட்டுக்கொள்ளும் அளவிற்கு உருமாற்றம் அடைந்துள்ளது. உணர்ந்தவர்கள் உருவாக்கிவிட்டுச் சென்ற வானவியல் சாஸ்திரம் என்பது அடிப்படை மக்களின் மூலக்கூறு. அவர்கள் பணம் செலவழிக்காமல் மனம் என்ற பாதையில் சென்று கண்டறிந்தவர்கள்.

இன்று அத்தனையும் மறுக்கப்பட்ட முடக்கப்பட்ட வெறும் மூட நம்பிக்கை என்பதாக மாறியுள்ளது.

ஒவ்வொரு தத்துவங்களும் ஏடுகளாக, சுவடிகளாகப் புரியாத அர்த்தத்தில் இருந்தது. இறுதியில் புதைபொருளாகவும் மாறிவிட்டது. இன்று பகுத்தறிவால் ஒத்துக்கொள்ள முடியாதது என்பதில் வந்து நிற்கின்றது. இடையில் பலர் உருவாக்கிய மூட நம்பிக்கைகளும் சேர்ந்து அதன் மிச்சமுள்ள மூச்சையும் நிறுத்திவிடும் சூழ்நிலைக்குக் கொண்டு வந்து நிறுத்தியுள்ளது. உள்வாங்கியவர்களில் அதை ஊருக்குச் சொல்ல வேண்டுமென்ற எண்ணம் கொண்டவர்களும் மிஞ்சவில்லை.

அவர்கள் சொல்லிவிட்டுப் போன புலன்களை அடக்கியாள வேண்டும் என்பது இப்போது எந்த வடிவத்தில் வந்துள்ளது? நவீன யோகா என்று பெயர் மாற்றத்துடன் சர்வதேச சாமியார்கள் என்ற காம அவதாரத்தில் வந்து முடிந்துள்ளது. நம்முடைய கலையை நம்மிடமே விற்று காசு பார்த்துக் கொண்டு இருக்கிறார்கள்.

இதனாலேயே இன்றைக்கு மெய் ஞானம் என்ற வார்த்தை கேள்விக்குறியாகக் மாறியுள்ளது.

ஒன்றை நம்புவர்களுக்கு வாழ்க்கை முழுவதும் எப்போதுமே பிரச்சனைகள். நல்லதோ கெட்டதோ எதையும் நம்மபாமல் தன் முயற்சியே இறுதியில் வெற்றி தரும் என்பவர்கள் மூலம் தான் இந்த உலகம் மாறியுள்ளது. இவர்களை சமூகம் புரட்சி நாயகன் என்கிறார்கள். இவர்கள் மூலம் ஒவ்வொரு காலகட்டத்திலும் மக்கள் அமைதி இழந்து அது தான் வாழ்க்கை என்பதாகவும் மாறியுள்ளது. வாழ்வில் நாம் அடையும் பொருளாதார ரீதியான வெற்றி என்பது வேறு. நாம் பெறும் மன அமைதி என்பதும் வேறு. இரண்டுமே வெவ்வேறு முனைகள். ஒவ்வொருவரும் தாங்கள் கொண்டுள்ள வாழ்க்கையின் வாயிலாகவே இதனை அடைகின்றார்கள்.

” ராஜீவ் காந்தி படுகொலை ” என்ற இந்த வார்த்தைகளுக்குப் பின்னால் இன்று வரை நம்முடைய கண்களுக்குப் புலனாகாத சர்வதேச அரசியலைப் போல அறிவுக்கு எட்டாத பல விசயங்களும் கலந்தே உள்ளது.

இந்தியாவில் கடந்த அரை நூற்றாண்டுகளின் பக்கத்தில் நடந்த மகாத்மா காந்தி, இந்திரா காந்தி படுகொலைகளுக்கு அடுத்து ராஜீவ் காந்தி கோர மரணம்.

சுட்டுக்கொல்லப்பட்டார் என்பதை செய்தித் தாளில் படித்து விட்டு நகர்ந்து விடுகின்றோம்.

மாணவர்களுக்கு விடுமுறை, பத்திரிக்கைகளுக்கு அதன் புலனாய்வு அறிக்கைகள், தலைவர்களுக்கு அதிகாரப் போட்டி. ஆனால்? இந்தியாவில் நடந்த மூன்றிலும் ஏராளமான ஓற்றுமைகள்.

ஏறக்குறைய ஒன்று. பாதைகள் வேறு. நோக்கம் வேறு. முடிவு ஒன்று.

காந்தி சுடப்படுவதற்கு முன்பு, இவரைச் சுடப்போகிறார்கள் என்று உள் வட்டாரத்திற்குள் இருந்த அத்தனை பேர்களுக்கும் தெரியும். காந்திக்கே என்னுடைய இறுதி நேரம் நெருங்கி விட்டது என்பதை அவர் உள் மனம் உணர்த்தி விட்டது. அவரே அவரது தினசரி குறிப்பில் கூட எழுதி வைத்து விட்டார்.

அப்போது இதை உணர்ந்தவர்களில் காப்பாற்றுபவர்கள் எவரும் தயாராய் இருக்கவில்லை என்பதை விடக் காந்தி எப்போது சாவார் என்பதைத்தான் எதிர்பார்த்து காத்துக் கொண்டுருந்தார்கள். அவரை உண்மையிலேயே காப்பாற்றி விட வேண்டும் என்று நினைத்தவர்களைக் கூடப் பிர்லா மாளிகையில் இருக்க ” சூழ்நிலை ” அனுமதிக்கவில்லை. முடிவுக்கு அவரும் காரணம். முயன்றவர்களின் நோக்கமும் காரணமாக இருந்தது.

இந்திரா காந்தி சுடப்படுவதற்கு முன்பு, உளவுத்துறை அறிக்கை தினந்தோறும் கதறியது. உள் வட்டாரத்தில் பாதுகாப்புச் சமாச்சாரத்தில் சீக்கியர்கள் எவரும் வேண்டாம். ஒவ்வொரு நிகழ்வையும் உற்றுக் கவனியுங்கள் என்று.

ஆனால் அன்று ” நாங்கள் மேம்சாஹிப்பை கொல்லக் கூடியவர்களா?” என்று கண்ணீர் விட்டுக் கேட்டவர்களை நம்பி ஆர்.கே.தவாண் அனுமதித்த அனுமதி என்பது இறுதியில் இந்திரா காந்திக்குக் காலனிடம் செல்ல கொடுத்த அனுமதி சீட்டாக மாறியது.

என்றோ தீர்மானிக்கப்பட்ட ஒவ்வொன்றும் குறிப்பிட்ட காலகட்டத்தில் வந்து முடிந்து விடுகிறது. இதுவொரு புலம்பல் என்று எடுத்துக்கொள்வதை விட இறப்பதற்கு முதல் நாள் முந்தைய வாரம் வீட்டில் வயதானவர்கள் நடவடிக்கைகளை உற்றுக் கவனித்துப் பாருங்கள். நம்மிடம் அப்போது அவர்கள் சொன்னதை இன்று நினைவில் கொண்டு வாருங்கள். ” நாளை நான் இருக்க மாட்டேன் ” என்று தைரியமாகச் சொல்லிவிட்டு அதே போல் தலைசாய்ந்தவர்களும் இருக்கிறார்களே? எப்படி?

அதீத மனோரீதியான காரணங்கள், உள் மன வேகம் என்று எத்தனையோ நமக்குச் சாதகமான விஞ்ஞான வார்த்தைகளைப் போலச் சமாதானப்படுத்திக்கொண்டாலும் தீர்மானிக்கப்பட்டவைகள் திசை திரும்பாமலே அதன் பயணத்தைத் தொடங்கி முடியும் நேரத்தில் முடிவாய் வந்து நிற்கிறது.

இந்த ” சூழ்நிலை” தான் ராஜீவ் மரணத்திலும் இருக்கிறது. கொல்வதற்கான காரணங்கள், கொல்ல வேண்டும் என்று நினைத்தவரின் நியாயங்கள் என்ற இரு பக்கத்தையும் விட ஸ்ரீபெரும்புதூர் என்ற இடத்திற்கு இவரைக் கொண்டு வந்து சேர்த்தது முதல் ஆச்சரியம் என்றால், அவரும் இங்கு வந்து தான் நிற்பேன் என்று பிடிவாதமாய் வந்து நின்றதும் அடுத்த ஆச்சரியம்.

ராஜீவ் காந்தி இறந்த தினம் மே 21 1991 இரவு 10.20. தேர்தல் பொதுக்கூட்டத்திற்காக டெல்லியில் இருந்து கிளம்பியது மே 20 .

பயணத்தை முடித்து விட்டு டெல்லிக்கு மீண்டும் வந்து சேர்வதற்காகக் குறிக்கப்பட்ட தினம் மே 22.

அவருடைய மொத்த வாழ்க்கையின் விதி 48 மணி நேரத்திற்குள் முடிக்கப்படவேண்டும் என்று எழுதப்பட்ட சூத்திரம் எப்போது தொடங்கியது தெரியுமா?

இதன் ஏற்பாடு வருட தொடக்கத்தில் தொடங்கியிருந்தாலும் ஏப்ரல் 30 1991 நள்ளிரவில் கள்ளத்தோணி மூலமாகக் கோடியக்கரை கடற்கரை பகுதியில் உள்ளே வந்து இற்ங்கிய சிவராசன் என்பவர் மூலம் தன்னுடைய பயணத்தைத் தொடங்கியது.

ராஜீவ் காந்தி இறப்பதற்கு 20 நாட்களுக்கு முன்பு. சென்னையில் சிவராசன் வாழ்ந்து இருந்தாலும், ஏற்கனவே ஒப்படைக்கப்பட்ட பத்பநாபாவை கொன்று அழித்த பணி நிறைவுக்கு வர, இலங்கை சென்று பாராட்டுரை வாங்கி நம்பிக்கை நாயகனாக மாறி, ஓப்படைக்கப்பட்ட அடுத்தப் பணிக்கு உள்ளே வந்து இறங்கிய தினம் இது.

அன்றைய தினம் அங்கேயே தங்கி விட்டு மறுநாள் தான் சென்னைக்குக் கிளம்பி வந்தனர்.

கூட்டணியினரின் உழைப்பென்பது உழைப்பாளர் தினத்தில் இருந்து தான் தொடங்கினர்.

சிவராசனுக்கு இறங்கும் வரைக்கும் எந்தத் தடங்கலும் இல்லை. வருகின்ற தோணி கரையைத் தொடும் முன்பு எப்போதும் போலக் கரையில் இருப்பவர்கள் கொடுக்கும் சங்கேத பாஷை தான் அவர்களின் மொத்த அனுமதிக்கான கடவுச்சீட்டு. அனுமதி இல்லையென்றால் அலையை ரசித்துக்கொண்டு நடு இரவென்றாலும் மிதந்து கொண்டே இருக்க வேண்டியது தான். கரையில் இருந்தவர்கள் சங்கேத பாஷைகளைத் தாமதமாகப் புரிந்து கொண்டவர்களால் உருவான தாமதம் ஒன்று மட்டும் தான் தோணி கரைக்கு வராமல் தூரத்தில் நின்று கொண்டுருந்தது.

ஆனால் சிவராசன் அதற்குள்ளே அங்கிருந்து நீந்தி கரைக்கு வந்து விடப் படகில் இருந்தவர்களும் கரை சேர்ந்தனர். பிரபாகரன் பார்வையில் பட்ட துடிப்பானவர்கள் என்றால் அவர்களின் திறமையின் துள்ளல் கொஞ்சம் அதிகமாகத்தான் இருக்கும். கடைசியில் கடமையிலும் கண்ணாய் இருந்து காரியத்திலும் ஜெயித்தனர்.

டெல்லியில் இருந்து தேர்தல் பிரச்சாரத்திற்காக காங்கிரஸ் கட்சியால் வாடகைக்கு அமர்த்தப்பட்ட “கிங் ஏர்” விமானத்தின் மூலம் முதலில் ஓரிஸ்ஸா, ஆந்திரா பிறகு தமிழ்நாடு கடைசியாகக் கர்நாடகா.

இது தான் பயணத்திட்டம்.

ஆந்திராவில் விசாகபட்டினத்தில் இருந்து தமிழ்நாட்டுக்குச் சென்னை வந்து சேர வர பயணத்திட்டம். கிளம்ப நினைத்த போது விமானத்தில் இருந்த கட்டுப்பாட்டு அறையுடன் தொடர்பு கொள்ளும் ரேடார் கருவி பழுதடைந்து விட்டது.

முன்னாள் விமான ஓட்டியான ராஜீவ் முயன்றும் சரி செய்ய முடியவில்லை. நாளை கிளம்பலாம் என்று விருந்தினர் மாளிகைக்குத் திரும்ப அதற்குள் விமானி சரி செய்து விட அவரின் திரும்பி வர முடியாத இறுதி பயணத்தை அங்கிருந்து தான் தொடங்கினார்.

உருவான தடங்கல்களை மீறி சரியான நேரத்தில் சரியான நபர்களிடம் கொண்டு வந்து சேர்த்த ஆச்சரியங்கள் நிறைய உண்டு. அன்று மவுனமாகச் சிரித்த விதியைப் போலவே வென்றவர்களும் சிரித்திருப்பார்கள்.

வாழப்பாடி இராமமூர்த்தி இங்கு நீங்கள் வரவேண்டாம் என்று இறுதி வரை போராடிப் பார்த்தவர். அவருக்கு இரண்டு காரணங்கள். வலுவான கூட்டணி. இது போக இயல்பிலேயே போராட்டக்குணம் நிறைந்த அவரின் ஆளுமையை மீறி ராஜீவ் காந்திக்கு இருக்கும் பாதுகாப்பு அச்சுறுத்தல்கள். ஆனால் மூப்பனார் ராஜீவ் காந்தி வந்து தான் ஆக வேண்டும் என்று விரும்பினார் என்பதை விட ராஜீவ் காந்தியின் வருகைக்கு முக்கியக் காரணம் வேறொன்றும் இருந்தது.

ஸ்ரீபெரும்புதூர் பாராளுமன்ற தொகுதி வேட்பாளர் மரகதம் சந்திரகேசர் என்ற அம்மா வயதை ஒத்த பெண்மணிக்கு நன்றி கடன் காட்டும் விதமாக வந்து தன்னையே கடனாகக் கொடுத்து போய் மறைந்தார். மரகதம் சந்திரசேகர் இந்திரா குடும்பத்தில் உள் அறை வரைக்கும் சென்று உலாவிவிட்டு வருபவர். ராஜிவ் காந்தியால் ஆன்ட்டி என்று அழைப்படுபவர்.

அதற்கும் மேலே அவர் மேலே வைத்திருந்த பாசத்தின் காரணமாக ஆந்திராவில் இருந்து கிளம்பிய போது உருவான தடங்கல்களையும் மீறி வந்து சேர்ந்தார்.

ராஜீவ் காந்தி டெல்லியில் இருந்து பயணத்தை தொடங்கிய பொழுதே தனது பயணத் திட்டத்தில் தமிழ்நாட்டில் உள்ள ஸ்ரீ பெரும்புதூர் இருக்கின்றதா? என்பதை மீண்டும் ஒரு முறை சோதித்துப் பார்த்துக் கொண்டு தான் தனது பயணத்தை தொடங்கினார்.

அவரைப் பொறுத்தவரையிலும் தான் காங்கிரஸ் கட்சியின் வெற்றிக்காக என்பதை விடத் தான் மரியாதை வைத்திருந்தவருக்கு வாக்கு சேகரிக்க என்ற ரீதியில் தான் ஸ்ரீபெரும்புதூர் பொதுக்கூட்டத்திற்கு வந்து சேர்ந்தார்.

அவரின் வாழ்க்கையைப் பொறுத்தவரையில் முடிவு பெற வேண்டிய இறுதிக்கட்டம் இது.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *